Amtoudi-Foum Zaguid

Heerlijk geslapen, alleen je ochtend plas en poep kwijt raken was minder. De WC voldoet niet echt aan welke standaard dan ook. Het bekende gat in de grond waar het meeste nog naast ligt ook. De tocht omhoog is prachtig en qua inspanning valt het best mee. Wanneer we boven zijn zien we de gardien ook al komen. Buiten een Frans stel zijn we de enige.

De gardien laat ons eerst op twee plekken van buiten het bouwwerk zien. Het is werkelijk ongelooflijk dat dit er al vanaf de 2^de eeuw staat. Er zijn zelfs rotstekeningen te vinden met dieren erop die er nu niet meer voorkomen. Nadat het Franse stel ook boven is gekomen doet de gardien de poort open. We belanden in een wirwar van heel kleine straatjes en huisjes met deurtjes niet hoger dan 60 cm. Er moeten vroeger 120 families hebben gewoond. Helemaal zelfvoorziend. Van alles hebben ze verbouwd in de vallei en ze hadden ook vee en bijen. Voor de koude winters werd veel voorraad opgeslagen in speciale ruimtes. Zelf de watervoorziening werkt nog. Via een stelsel van ondergrondse gangen vulden zich een aantal putten met water. Hierdoor hadden ze altijd genoeg om te overleven. Na veel foto's te hebben gemaakt, gaan we de berg weer af en trekken we verder naar Tissint.

De hele dag trekken we door een telkens weer veranderend landschap. Na elke bocht en berg ziet alles er weer anders uit. Prachtige vergezichten, vreemde vlaktes die uitgedroogde zeebodems blijken te zijn. En een prachtige canyon met een rivier erdoorheen. We willen stoppen in Tissint en naar een 4x4 camping. Deze blijkt niet te vinden en we zien het niet zitten om op het dorpsplein naast een Franse camper te overnachten. Ze zijn we heel aardig. Gelukkig is het pas over 45 minuten donker en we halen het dan net om in de volgende plaats Foum Zaguid te komen, waar we zeker weten dat er twee campings zijn. We racen flink door en passeren een bord dat de weg is geblokkeerd door de hevige regen. Als we daar aankomen blijkt alles net gereed. Het zware materieel gaat aan de kant en we zijn nog net voor het donker op camping Sable D'or. Er staat een Duitse land rover 110 met een daktent en een oude mercedes 508 bus van een stel Fransen. We maken snel de tent en het avondeten klaar. We willen vanuit hier de piste op naar M'Hamid.

Tafraoute-Amtoudi

We starten wat later want we moeten de tent laten drogen. Het was echt noodweer. Na Tafraoute blijkt de weg zeer slecht geworden. Het asfalt is weggespoeld en een palmboom verspert onze weg. Gelukkig zijn ze er al met zwaar materieel en takelen ze hem voor ons weg. We nemen een schitterende weg door de vallei Aït Mansur. We gaan de bergen (anti atlas) in om zo in het warme zuiden te komen. De tocht brengt ons over een eenbaansweg slingerend de bergen in. Na elke bocht verandert het landschap. Halverwege moeten we door een vallei. Deze komt plotseling na een bocht en we zitten in een keer geheel in een oase met alleen maar palmbomen rond om ons. We slingeren er door heen en moeten twee maal een rivier door om aan de andere kant weer omhoog de vallei uit te komen. Er blijkt zo enorm veel water te zijn gevallen dat er delen van de weg zijn weggespoeld. We komen uit op een kruising en weten even niet waar we naar toe moeten. We gaan links en stoppen meteen omdat er een westers stel met een kind op de kruising staat. Het blijken polen die een paar dagen verderop in de vallei in een auberge hebben gezeten. Zij zijn op weg naar Tiznit en vragen een lift. Wij gaan de andere kant op en willen een piste (offroad route) doen. Wij zitten niet op de goede route, de piste is verderop en we geven de polen een lift naar een wat grotere plaats, zodat ze vandaar uit een andere lift kunnen vinden. In de auto praten we wat over waar we heen gaan en we besluiten dat we samen proberen de piste door een rivierbedding naar Ukas te nemen. Eenmaal de ingang van de piste gevonden blijkt dat die piste door de regen op een aantal plekken totaal is weggespoeld. We kunnen er dus niet door. Er zit niets anders op dan een omweg te nemen en een andere route te nemen. Onderweg komen we ook nog een Brits ouder stel tegen op de fiets en hebben daar nog even een praatje mee. We zetten de polen af in Ida Oussemlal en Amy regelt meteen een lift voor ze die direct naar Tiznit gaat. Wij rijden verder in de richting van Amtoudi. Onderweg komen we langs een enorm groot bouwval, het lijkt op een heel oude kasbah. We besluiten de weg te verlaten en een stukje offroad te doen om het te bekijken. Het plaatsje heet Ifrane de anti L'altas, en er zou niets bijzonders moeten zijn! Wij kijken onze ogen uit in deze verlaten ommuurde vesting. We rijden door en vinden een slaapplaats in Amtoudi, Idi Aissa. Ongelooflijk dat je zelfs op deze route en plek weer Franse campers tegenkomt. We slaan kamp op achter een klein gebouwtje en regelen dat we later op de avond Tagine kunnen eten in het restaurantje. Vanaf onze plek hebben we uitzicht op een vestingstandje hoog op de berg. Het was al bewoond in de 2^de eeuw. En het dorp heeft het geheel gerestaureerd. We lezen dat er een gardien is met een sleutel. S'avonds tijdens het eten vertelt de kok dat we gewoon naar boven moeten lopen en dat de gardien dan vanzelf achter ons aan zal komen. Met een volle maag gaan we slapen om vroeg in de morgen de berg op te klimmen en de vestingstad te bekijken.

Immesouane-Tafraoute

We worden rustig wakker. Geen luidspeaker gehoord, alleen een paar honden. Ineens begint het als een gek te waaien. Overal zand. We kunnen zelfs geen thee maken. De surfers worden wakker en pakken hun plank. Al snel komen ze gedesillusioneerd terug de aflandige wind maakt de golven plat. In de verte komen er dikke wolken aan. We pakken snel alles in en gaan op weg naar Agadir. We komen nog door een surfplaats heen, waar in 2006 de wereldcup surf is gehouden. Nu met de harde wind zijn er geen golven, maar wel heel veel surfers. Raar volkje: ze zitten de hele dag in de auto te wachten totdat er eindelijk mooie golven komen.

In de campinggids staat dat je aan het begin van Agadir je gasfles kunt laten vullen. De GPS geeft een fabriek aan, maar helaas daar is het niet. De portier wijst ons een ander hek aan en zegt dat we daar hard op moeten bonken. Het klopt achter de grote dichte deur blijkt een gasfabriekje te zitten, die zowaar camping Gaz ruilflessen heeft. Jawel voor 10 dirham (nog niet eens 1 euro) hebben wij weer een volle fles. Voldaan gaan we richting Agadir . Wat een vreselijk oord (we zijn niet in de medina geweest). Konden de weg naar Tafraoute niet vinden (dat krijg je als je slechts een kaart van 1 op 1.000.000 hebt). Uiteindelijk de weg gevonden. Op deze weg komt een Nederlands oude bus ons tegemoet met een jong stel erin, we seinen even naar elkaar. Voor het eerst geen grijze duiven en zoveel Nederlanders zijn we nog niet tegen gekomen.

Wat een schitterende tocht. Hoge bergen met rotspartijen afgewisseld door diepe dalen en kloven. Het doet ons denken aan het wilde westen. Oude berberdorpjes op de meest rare plaatsen. Verder ontzettend veel schapen en geiten. Geiten zien we zelfs in bomen. De grond hebben ze al helemaal kaal gevreten. Even voor Tafraoute slaan we ons bivak op. Net als alles klaar is en we instant noedels gegeten hebben, barst er een noodweer los. De zijkanten van de tent blijken helaas niet helemaal waterdicht te zijn. We moeten maar snel de woestijn in of een spuitbusje kopen.... Anja smst nog dat er noodweer onderweg is van de Canarische Eilanden naar Marokko. Alles staat blank op de Canarische eilanden.

Safi-Imessouane

Pff wat een nacht. Lekker dichtbij (in) een stad slapen. Dat hebben we geweten. De buurt waarin we zaten heeft wel 200 zwerfhonden, die de hele nacht met elkaar vechten, blaffen en loeien. Overdag liggen ze voor pampus in de zon?! Om 5.30 uur word je via enorme luidspeakers op de minaretten door 20 verschillende moskeeën opgeroepen tot gebed. Dit doen ze allemaal na en door elkaar heen. Waarom kunnen ze niet allemaal hetzelfde riedeltje tegelijkertijd doen? Kortom we hebben een briljante nacht gehad. Op weg naar de Marjanne om inkopen te doen. Dit zijn enorme grote supermarkten, te herkennen aan het groot aantal campertjes op het parkeerterrein.

De kust is grimmig, onstuimig, ongerept en mooi. We gaan nog even langs een 4x4 camping aan de kust, waar we lunchen. Om er te komen moeten we door een stuk ondergelopen strand. Dit is de 1^ste echte proef voor onze RR. Hij doorstaat het met 2 vingers in de neus. Op het weggetje zien we ineens een wilde schildpad. Mart pakt hem op, maar hij laat zich niet zien. Aan de andere kant zien we een ooievaar. De camping valt een beetje tegen. Er staan nu veel luxe huisjes, dus we gaan door. We komen de eerste kamelen tegen. De meeste boeren hebben een ezel maar ook een kameel waarmee ze het land bewerken.

In Essaouira zetten we de auto voor de ingang van de medina en past een jongetje voor 10 dirham (1 euro) op de auto. De medina is een wirwar van kleine straatjes met allerlei kleine winkeltjes en grote Riads. We eten er een heerlijke kipshoarma met groente.

Volgens de campinggids moet er in Sidi-Kaouki een mooie camping zijn. Het dorpje zelf bestaat uit een surfersclan, maar op de camping treffen we weer veel campers aan en we besluiten door te rijden (ook omdat er in het boekje verkeerde GPS coördinaten staan van 2 andere campings). Het is maar goed ook, want we komen via een heel smal bergweggetje op een ontzettende leuke camping aan de kust terecht. Op de camping staan veel surfers.

Moulay Bousselham-Safi

Vroeg op weg net achter de horde Italiaanse campers. De jongens van de receptie vragen nog of we geen kinderen hebben. Jawel een zoon van 8 jaar, die we bij opa en oma hebben achtergelaten. Amy krijgt tranen in haar ogen en de jongens verexcuseren zich.

Snel op weg naar de hoofdstad Rabat en de oude medina. Tjonge wat wordt er veel onroerend goed ontwikkeld in Marokko. Hele luxe appartementen en een schitterende boulevard. De mensen zijn hier ook iets liberaler. Er zijn minder vrouwen gesluierd. We gaan op pad in de kleine medina. Het ziet er schoon uit en de huisjes zijn allemaal wit met een blauwe onderkant. We kopen er een kaart voor Owen en Martin ziet een kapper waar hij zich voor 1 euro laat scheren (hij is nog nooit zo glad geweest). Op een klein terras met uitzicht op de oude stad laten we ons verwennen: een heerlijke kop zoete muntthee met mierzoete lekkernijen. We halen de auto op en zakken verder af naar het zuiden. We komen langs sloppenwijken en vlak ernaast staat dan een schitterend appartementencomplex.Het verschil tussen arm en rijk is hier erg groot. In de dorpjes zien we weinig vrouwen op straat. De mannen zie je overal rondhangen en zelfs in de kleinste dorpjes lopen jongens in modieuze spijkerbroeken. De dorpjes doen me denken aan Indonesië. Alles gebeurt in kleine winkeltjes (2,5mx2,5m) fietsenzaak, bandenzaak, garage (olie loopt letterlijk vanuit de winkel op straat). Bij elk dorp is er een politiecontrolepost. Tot nu toe mogen we iedere keer doorrijden. Er wordt ook zeer veel op snelheid gecontroleerd. We rijden in zuidelijke richting langs de kust en verbazen ons over de enorme grote mooie huizen die hier worden gebouwd. We vinden een camping vlakbij de stad Safi. Na ons komen 2 Italiaanse campers aan, die gaan helemaal naar Dahkla. Mart snapt er niks van, want er is daar helemaal niks. Je doet die stad allen aan als je wilt surfen of als je naar Mauritanië wilt en dat kan helaas nog steeds niet.

eindelijk over

San Roque/ Moulay Bousselham

Vroeg wakker (6.15 uur), snel douchen en naar de boot. Het waait weer ontzettend hard en we krijgen al visioenen dat we nooit in Afrika zullen belanden. Om 7.50 uur zijn we bij onze terminal, waar het akelig stil is. Onze boot vertrekt om 9.00 uur en je moet ruim op tijd aanwezig zijn. Gelukkig zien we 2 auto's door het poortje gaan en daar rijden we snel achteraan. Wat blijkt: nauwelijks staan we op de boot of hij vertrekt! We hebben de boot van 8.00 uur. Alles gaat voor een keertje zeer voorspoedig. In Ceuta rijden we gelijk naar de grens waar we als een van de eersten zijn. De grensoversteek is heel apart. Er komen mannetjes op je af (zelfs 1tje die half NL half Duits spreekt) en die vullen 3 formulieren in. Met deze formulieren moet je je dan weer melden bij 2 aparte kantoortjes. Binnen 10 minuten kunnen we op weg (na 2 x 2 euro betaald te hebben aan de mannetjes (officiële invulmannetjes) voor hun diensten). We worden nog 3 x gecontroleerd voordat we echt Marokko inrijden. Op advies van de official nemen we de nieuwe highway naar Moulay Bousselham. Amy krijgt de kriebels, want we hebben nog geen dirhams en het is wel een tolweg. Mart heeft zoals gewoonlijk nergens last van en je blijkt uiteindelijk ook gewoon met euro's te kunnen betalen. Met behulp van de GPS en de campinggids ‘campings du Maroc' staan we op een schitterende camping aan een lagune. Het dorpje is lekker rustig, zodat we even op adem kunnen komen.

Vroeg naar bed en eindelijk uitslapen (dit betekent voor ons 8.00 uur)

30 januari Boulay Mousselham

We blijven 1 dagje extra. We zijn kapot van het vele rijden. 's Middags komt Hassan Dalill langs het hek een praatje maken. Hij staat met een interview in de Lonely Planet. Hij is gids voor vogels in de lagune en vroeger visser. Hij heeft merlan en kleine tong bij zich. We willen wel proberen. Eerder op de dag zijn we voor gek verklaard door een plaatselijke visser. Hij vroeg nl. voor tong 10 euro de kilo. Dat vonden wij veel te veel, maar dat blijkt de prijs te zijn. Deze vis wordt nl. geëxporteerd. Nu betalen we 2 euro voor 5 vissen. Iets kleiner, maar heerlijk. Een uur geleden spartelden ze nog in de zee. Op de markt kopen we mandarijnen (50ct de kilo, sinaasappels 50ct de kilo en bananen).Het fruit is hier heerlijk sappig en zoet. Veel lekkerder dan in Nederland.

's Middags schrikken we ons kapot: een hele invasie Nederlandse campers komt de camping op: 20 stuks. Ze blijven 40 dagen weg en gaan een rondreis maken door Marokko. Helemaal naar het zuiden en dan weer terug naar het noorden. De reisleider weet niet precies langs welke grenslanden de tocht ging?! Zoals een goed campertje zich behoort te gedragen allemaal naast elkaar met 1 m. ertussen. De was hangt vrolijk te wapperen. Door het aantal witte onderbroeken te tellen, schatten we dat ze al 12 dagen onderweg zijn. Tegen het avondeten allemaal heel snel naar binnen, de tv aan en alles potdicht.

We besluiten de volgende dag verder te trekken.

vast in Algeciras

28 januari Algeciras/San Roque/La linea/Algeciras

Wat een hotel, de wind stond er pal op en de gordijnen hingen horizontaal de kamer. Maar wat wil je ook met praktische een orkaan. De andere ochtend, om 6.30 uur ging de wekker, snel ontbijten en naar de boot. Bij de terminal waren heel veel auto's en in die auto's lagen slapende mensen. De rij voor onze maatschappij was helemaal leeg. In ons beste Spaans gevraagd wat er aan de hand was. De boot was suspendido. Oh ja vertraagd dus. Ergens anders gevraagd en wat bleek: de boot ging helemaal niet. De golven waren te hoog. De boten zouden pas weer in de namiddag ‘misschien' varen. Dat het enorm gespookt heeft afgelopen nacht bewijst een op het van zijn anker geslagen vrachtschip dat nu trots op het strand ligt. We besluiten deze attractie ook maar te gaan bekijken: een welkome afleiding tijdens het wachten op een mogelijke boot die middag. Iedereen komt op het spektakel af, incl. 3 tv-ploegen. Tijdens onze lunch zien we een bergingspoging van vrachtschip mislukken. De wind neemt af, het zonnetje begint te schijnen en de golven worden lager. Wat ziet de wereld er ineens een stuk vriendelijker uit, maar we zien nog geen ferry vertrekken. We besluiten om de volgende dag de boot te nemen en op zoek te gaan naar een camping. We hebben geen zin om in het donker in Marokko aan te komen. De camping ligt 10 km verder op. Om 17.00 uur staat de daktent en begint Mart met koken. Na 15 minuten blijkt onze gasvoorziening leeg (tenminste er is slechts een klein vlammetje) en gaan we op aanwijzing van een dronken Engelsman op zoek naar Camping Gaz bij een Repsol tankstation 1^ste rotonde in La Linea 'vlakbij'. Tent inklappen, koekenpan met prutje voorzichtig in de auto en even snel een nieuwe fles halen. Tja, we hadden het kunnen weten, vaar nooit blind op de aanwijzingen van een dronken Engelsman. Repsolstation niet gevonden, La Linea bestaat gelukkig wel. Onze zoektocht heeft uiteindelijk ruim 2 uur geduurd. Vele winkels van binnen gezien, maar in dit seizoen geen Campin Gaz te vinden! Met hangende pootjes naar McDonalds en terug naar de camping waar we de zwerfkatten een heerlijk prutje hebben gegeven.

26+27 Perpignan-Almeria-Algeciras

Gister zijn we niet via Granada naar Malaga gereden, maar via de kust (Almeria). Het sneeuwde in de bergen en de snelweg was zelfs afgesloten voor vrachtverkeer. Dat laatste zijn we natuurlijk niet (alhoewel), maar in sneeuw op de weg hadden we geen zin. In het donker de daktent opgezet (met een perfect lampje van Guy) en er ook in geslapen (met windkracht 8). Het ging allemaal goed. We zijn heel blij met onze M90 slaapzakken (google maar).

Het landschap aan deze kust ziet er raar uit. Het lijkt op het westland bij ons. Alleen hebben ze hier geen glazen kassen (mooi frame etc.), maar plastic. Af en toe staan er dan van die hele kleine oude gammele huisjes tussen, waar vrolijk de smoezelige (schone) was buiten hangt. We waren lekker op tijd in de haven Algeciras. Tickets geregeld en op het moment dat we weer in de auto zaten en naar een camping wilde, begon het te storten van de regen en het regent en waait nog steeds. Het is zelfs zo erg dat nu de straten blank staan en de rivier bijna buiten zijn oever treedt. Gelukkig heeft Anja via internet een betaalbaar hotel gevonden, want kamperen doen deze 2 vanavond niet. In Marokko schijnt het de laatste paar dagen ook flink gespookt te hebben (hoorden we van Tjechen). Daar gaan we morgen vroeg naartoe. Oh ja, ook nog echte ‘wilde' steenbokken gezien. Èn een Spaans mannetje sprak ons aan voor het stoplicht (zag het NL-kenteken) en vertelde dat hij 21 jaar in Nederland gewoond.

Bedankt allemaal voor jullie sms-jes en berichten op de site!

Tot over een tijdje (internetten zal niet meer zo makkelijk gaan).