weer thuis!

Hallo allemaal,

Even een kort berichtje: we zijn weer thuis van een fantastische reis.

Vorige maandag (Hanneke en Peter bezocht in Guadamar, prachtig nieuw vakantieappartement) de laatste warme zonnige dag. Gelukkig nog wel kunnenkamperen in Spanje, maar Zuid-Frankrijk was huilen. Het regende pijpenstelen tijdens ons bezoek op de kleine zeilboot van Per, Vivian en Lola. 's Avonds in het donker het kanaal over gevaren met een klein half gezonken bootje...

Wat is Marokko een schitterendland, prachtige natuur, cultuur en superaardige mensen. Zeker voor herhaling vatbaar. Er zijn nog zoveel off-road pistes die echt de moeite waard zijn.

De auto heeft het gehaald (wie had dat gedacht van ons 27-jarige baasje):9500 km (waarvan 5400 km heen en weer naar zuid Spanje in 6 dagen).

Binnenkort komt er nog een aantal foto's op de site.

Nog bedankt voor jullie leuke e-mails en sms-jes!

Tot zover.

Liefs,

Martin en Amy

Tarifa-Mijas Costa donderdag

Wat een noodweer vannacht. Storm, regen, zelfs de auto bewoog. De hele tent is nat en zelfs het matras. Gelukkig hebben we hele goede slaapzakken met een gore-texhoes. We hebben toch nog redelijk geslapen. Vanmorgen is het in ieder geval weer droog. Philipp en Steffi hebben halverwege de nacht de tent ingeklapt en zijn zelfs in de auto gaan slapen. Ach, Mart en ik zijn heel wat gewend. Zowel met de zeilboot als de motorboot zijn we flink door elkaar geschud. Om 12.00 uur nemen we afscheid van Philipp, Steffi en Kadse. We spreken af dat we contact houden en elkaar misschien nog in Noord-Spanje of Frankrijk zullen treffen en anders zeker in Duitsland of Nederland.

Wij gaan nog naar Gibraltar en staan 30 minuten in de rij om erin te kunnen. Het stelt niet zoveel voor. Om 16.00 uur zijn we bij het hotel en krijgen een zeer mooi ruim appartement (2 slaapkamers, 2 badkamers, grote keuken en een terras met zon!!!

Nog 4 uur en dan zien we Anja en Owen. We hebben afgesproken dat we ruim op tijd zullen zijn. Bij de luchthaven aangekomen, blijken we niet in de parkeergarage te kunnen (daktent en reservewiel op het dak). We zien een mooi plekje vlakbij de ingang. Je mag er eigenlijk niet staan. Om de hoek staat de politie en we leggen uit dat onze RR niet in de parkeergarage past en of vragen of we tot 20.00 uur daar mogen blijven staan. En dat mag van deze aardige agenten. Om 19.30 uur belt Anja. Er is maar een bus beschikbaar, dus ze moeten nog in het vliegtuig wachten.. Pff wat een spanning. Eindelijk daar zijn ze: Amy en Anja hebben tranen in hun ogen.

Owen vertelt honderduit en we gaan snel naar het appartement. Een weekje Malaga. Hopen op zon en goede temperatuur. Zondagmiddag naar Floris (een schoolvriendje van Owen die met zijn ouders Herman en Marriette naar Spanje is verhuisd).

Ouezzanne-Tarifa donderdag

Zoals gewoonlijk de laatste 4? dagen regent het als we wakker worden. We trakteren Philipp en Steffi op ontbijt in het restaurant. Het is te nat om zelf wat te maken. Op de weg van Chefchaouen richting Tetouan en Ceuta vallen ons de vele Marokkaanse vlaggen en de schone straten op. We stoppen in Tetouan om te tanken en vragen het aan de man die ons helpt. De koning komt met zijn familie op bezoek en doet de zelfde route als wij nu rijden. Daarom ziet alles er zo schoon uit en wemelt het werkelijk van de politie en militairen. Vlak bij Ceuta geen vlaggen meer en weer rommel op de straat. Hier komt de koning dus duidelijk niet. We rijden het douanegebied in. Het is opvallend rustig. Normaal staan hier enorme rijen met mensen en auto's, maar nu ziet het er wat vreemd rustig uit. De mannetjes die je komen helpen met de formaliteiten hebben ook al zo een haast. We begrijpen niet wat ze nu willen. Wel, geen formulier invullen. Wel, niet naar de loketjes. Dan komt de aap uit de mouw. De grens gaat tijdelijk dicht. Ze zeggen dat het met de komst van de koning te maken heeft. Snel regelen we alles en zijn in record tempo in Ceuta. Steffi en Philipp regelen een ticket langs de kant van de weg bij een van de vele kleine kantoortjes. Amy krijgt een sms-je van Anja, die had uitgerekend dat we nu in Spanje zouden moeten zitten. Het duurde iets langer, want... we zijn naar de Marokkaanse pizzahut geweest. Amy smst naar Anja dat we op Spaans grondgebied zijn en dat ze kan bellen. Heel raar na ruim 3 weken weer contact met het thuisfront en de stemmen van Anja en Owen te horen. Inmiddels hebben Philipp en Steffi hun ticket geregeld en we rijden meteen door naar het haventerrein. Er staat een dikke Mercedes met een Marokkaanse familie en heel veel spullen, zijn achteras ligt bijna op de grond. Ze hebben iets niet goed gedaan met hun ticket voor de boot en moeten dus bijbetalen. Het duurt nogal lang allemaal. Als we horen dat de boot al over 5 minuten vertrekt, begint Martin maar weer even hard te toeteren. Dit heeft succes. De dame die in het hokje zit, kijkt naar buiten en ziet dat er een aantal auto's staat te wachten. Meteen moet de dikke Mercedes opzij en kunnen wij erdoor. Snel nog een paar controles en we zijn net op tijd op de boot. De zee is een beetje ruw, maar we zijn blij dat de ferry gaat. In Tarifa schijnt de zon. YES! We maken een heerlijke lange strandwandeling, zonder dat we gehasseld worden. Alle 5 genieten we! Kadse is een beetje ziek, waarschijnlijk heeft hij in Ouezzanne iets gevonden en opgegeten. Mart maakt samen met Steffi een heerlijke pasta met de laatste Marokkaanse groenten. Morgen eindelijk Anja en Owen!!

Fes-Ouezzanne (woensdag)

Elke morgen worden we met regen wakker. Om 7.00 uur zijn we wakker en zien een heleboel Amsterdam Dakar Challenge auto's. Mart gaat douchen en blijft heel lang weg (langer dan normaal). Hij staat zijn ervaring (Challenge feb. 2007) te vertellen aan een grote groep Dakar-mensen. Een aantal wil buiten de organisatie om door Mauritanië heen. Mart vertelt dat dit mogelijk is (gehoord van de Engelsman bij Peter Buitelaar). De politie/militairen staan alleen toe dat de toeristen reizen over de hoofdweg als het licht is en moeten van de ene controle naar de andere te rijden. Aan de anderen vertellen we dat ze zo snel mogelijk richting het zuiden (Merzouga, off road pistes) moeten gaan. Daar is het weer veel beter.

Om 9.30 uur staat de gids Ali klaar. Een hele nette jongen die Duits studeert aan de universiteit (oudste universiteit van de wereld) in de medina van Fes. Hij stapt voorin in de RR en vindt prompt de nootjes die al dagen op de cuddybox liggen. Hij vindt ze lekker. Marokkanen houden blijkbaar van zachte nootjes. Ze gaan allemaal op. Hij leidt ons naar een mooi uitzichtpunt en vertelt dat de oude medina bestaat uit 350 wijkjes met 350 moskeeën, 350 bakkers, 350 scholen etc. Hierna gaan we de medina in. Op zoek naar de leerlooierijen. In de medina krijgen we een cultuurshock. Zoveel mensen (oud, jong, vrouw, man), kleine smalle straatjes, winkeltjes, geuren, kleuren, pff. Bij de leerlooierij krijgen we een paar muntblaadjes tegen de stank. Wij vinden het eigenlijk wel meevallen (we zijn de slachterijen op de markt van Meknes gewend). Het is echt fantastisch. Zelf Steffi is erg blij dat ze is meegegaan. Zoveel kleuren, huiden, wol en een soort hele grote wasmachine van hout voor de huiden. De mannen werken keihard en krijgen gelukkig goed betaald (900 euro per maand). Het is moeilijk uit te leggen. Zie de foto's en het filmpje.

Om 13.00 uur gaan we richting auto. We betalen en bedanken Ali en gaan richting Ouezzanne. De wegwijzers ontbreken en op gevoel slaan we ergens net buiten Fes rechtsaf. We belanden in een achterbuurt waar we direct weten dat we fout zitten. Draaien en terug. Op een splitsing nog even vragen en de goede kant op. We rijden nog 1 keer over een piste (door de regenval is het een piste geworden, hele diepe putholes vol met water. De berm is beter te rijden....) dit omdat we niet te dicht langs een stuwmeer willen rijden. De boel zal daar wel onder water staan en dat willen we vermijden. Op de kaart vinden we deze alternatieve route en we genieten volop van onze laatste stuk offroad in Marokko. We rijden door een landbouw gebied waar volop gewerkt wordt. Niet alleen op het land maar ook aan de weg die er grotendeels niet meer is.

Meknes-Fes dinsdag

Het begint weer te regen en we balen alle 4 (5, Kadse bibbert hij houdt van de zon). We gaan met zijn 4-en naar de souk in Meknes met de RR. We gaan eerst rustig de souk en een stukje van de medina bekijken en pas daarna zullen Philipp en Martin ook op zoek gaan naar het onderdeel. Je weet nooit wanneer de campingbaas terugkomt. Waarschijnlijk pas vanavond en wij willen in de namiddag naar Fes. We hebben een strak schema: de 18^de gaat onze boot naar Spanje. We gaan naar de souk en kopen kruiden, chocolaatjes, olijven, een stuk verse jasmijn en amber, wierrook en een paraplu! Mart heeft nog steeds last van zijn buik en jongen van een kruidenwinkeltje heeft er iets voor. Een heel smerig drankje. We nemen gelijk extra mee in de vorm van theeblaadjes. Het blijkt te werken. Op de souk kun je alles krijgen. Een verse kip, die je 2 stalletjes verderop kunt laten slachten, geiten (met hoofd), schildpadden, konijnen en nog veel meer. Het afval ligt tussen de stalletjes. We vragen ons af wat er met je gebeurt als je hier valt en je je ergens aan openhaalt: zal je het overleven of sterf je een langzame dood (onbekende bacterie).... Tegen 12-en gaan we terug naar de camping. We wachten in een overdekt gedeelte van de camping bij het zwembad. Eens moet het hier schitterend geweest zijn: veel fonteinen, groen en allerlei schitterende ruimtes. Nu vergane glorie. We komen een van de zwerfhonden tegen die agressief doet. Het blijkt dat ze een blinde puppy van een maand of 2,5 onder een trap heeft. Tjaa die zal zijn eerste levensjaar niet volbrengen. Na 1 uur heeft de jongen heeft nog niks gehoord van de baas en hij verwacht de baas pas vanavond terug. We vragen of hij hem kan bellen. Hij vertelt dat de baas een onderdeel heeft gevonden en op zoek gaat naar het volgende. Philipp is al geholpen met 1, dus we vragen of we het onderdeel bij de baas in Meknes kunnen halen. Martin en Philipp spreken af bij de cinema. Daar aangekomen moeten ze hem bellen. Eerst neemt hij niet op en de 2^de keer drukt hij Philipp weg. Geen goed teken. Mart belt en vraagt of wij via de jongen op de camping de campingbaas kunnen bereiken. Dit lukt ook niet. Mart en Philipp gaan zelf op zoek. Een heidenskarwei. Een gewone loodgieterzaak heeft ongetwijfeld het onderdeel, maar zodra een Marokkaan hoort dat het om een auto gaat, worden ze naar een autodealer gestuurd (en die heeft het niet). Philipp en Martin zijn in het totaal 3 x naar de cinema gegaan. Elke keer zou de campingbaas er zijn, maar nee hoor. Uiteindelijk komt de campingbaas naar de camping met een vaag verhaal. Hij had de RR vlak voor hem zien rijden, maar hij zat vast in het verkeer (jaja).Het onderdeel past. We betalen en bedanken de campingbaas en geven de jongen een tip. Alle 4 (5) zijn we blij dat we naar de camping in Fes kunnen. Met de kachel hoog vertrekken we. In de campinggids staat dat er bungalows op de camping bij Fes te huur zijn. We hebben geen zin om te kamperen. Bij aankomst in Fes blijkt helaas dat de kamers nog niet klaar zijn. Even twijfelen, alle hotels zijn in de binnenstad van Fes, daar hebben we ook geen zin in. We gaan dus weer kamperen. Inmiddels is het gelukkig droog. We zetten de daktent op en eten wat in het restaurant (getrakteerd door Philipp en Steffi). Voor morgen hebben we een gids gereserveerd die ons door de oude medina zal leiden. Er staat een auto van de Amsterdam Dakar Challenge en er schijnen er nog meer te komen. De februarilichting is gestart.

Ouzoud-Meknes maandag

Zoals gewoonlijk heeft het vannacht gestormd en regent het al de hele morgen. Ik ga echt niet plassen op dat wc'tje. Misschien wordt het later nog droog?! We pakken alles nat in en worden hartelijk uitgezwaaid door Renate. We gaan niet meer langs de waterval, die zal wel onderwater staan. We rijden door de bergen over kronkelweggetjes en af en toe is er een stuk ondergelopen. Ongetwijfeld een heel mooi gebied als het niet regent! In de bergen zie je overal kleine rode watervalmodderstroompjes ontstaan. We rijden net zoals de Marokkanen zeer rustig door de dorpjes om de voetgangers niet nat te spatten. Hele hoofdstraten staan onder water. We snappen niet waarom ze niet een soort geul maken, met daarover een voetpad. Dit zie je nl. heel veel in Indonesië.

In de kleine dorpjes zie je alleen maar mannen en jongens op straat hangen. In de iets grotere zie je ook vrouwen en meisjes (3 gesluierd 1 zonder hoofddoek) en in de grote steden, zijn de vrouwen en meisjes westers gekleed (3 zonder 1 met hoofddoek). Het valt ons op dat de jongens vanaf een jaar of 7 tot ze getrouwd zijn zich erg hanig gedragen. Rare nare gewoonte. Martin moet toch eens aan Saïd vragen hoe dat nou komt. Het blijft de hele rit regenen. We kopen nog olijfolie (lekker voor salades) in een olijffabriekje langs de kant van de weg. Het blijkt een Italiaanse Marokkaan te zijn. Hij levert alleen aan de lokale restaurants en aan mensen die langsrijden. Hij heeft overal in Europa familie en spreekt zeer goed Frans.

In Mrirt rijden we op de hoofdweg en in de verte zien we veel politie en mensen. Zijn benieuwd wat het is. Als we bij de mensenmassa zijn, blijkt de brug weggeslagen te zijn. Balen! Hoe komen we nu aan de overkant. Een Marokkaan wijst de weg: bij de 2^de rotonde links af. We komen nog een Franse camper tegen en daar zeggen we het ook tegen. Alleen is er geen 2^de rotonde. De politieagent stuurt ons naar een weggetje richting bergen. Dat willen we niet: dat zijn off-road pistes en als de hoofdweg al niet begaanbaar is, dan zijn de pistes het zeker niet. We gaan proberen of er nog een brug is in het dorpje en ik zeg dit tegen de Fransen. Als ik weer bij de auto terugkom, is Mart weg. De motor draait nog. Ik toeter, maar geen reactie. Mart heeft last van zijn maag, dus zal wel ergens aan het poepen zijn. Na 5 minuten blijkt dit zo te zijn. Hij heeft een zeer schone WC gevonden (ahum). Dit verhaal zal ik jullie besparen. We vinden de andere brug, die het nog net houdt en rijden nu aan de andere kant. De weg richting Fes gaat langs de rivier. Bij de andere kapotte brug stroomt de rivier over de weg. Iedereen staat stil. We vragen aan een Marokkaan of we er door kunnen. Hij kijkt naar de RR en zegt dan: Oui. We zijn de enige met een 4x4. Het water staat tot onze deuren, maar we kunnen er door en rijden op een verlaten weg verder naar Fes. In Azrou zien we auto's onder een dikke laag sneeuw uit de richting van Midelt uit de bergen komen. Gelukkig gaan we naar de andere kant, maar ook hier rijden we in Ifrane (wintersportgebied en Europese huizen) in de sneeuw. Op hetzelfde moment krijgen we een sms-je van Philipp en Steffi. Ze zijn al op een camping net buiten Meknes. Het is droog en er staan slechts 2 campers. Ok, wij gooien het roer om. We hebben genoeg van de sneeuw en de regen en gaan anders morgen wel naar Fes. We sms-en dat we eraan komen. Om half 6 arriveren we op de camping. Steffi en Philipp zijn net aan het eten en roepen tegelijk: diner is ready! Philipp heeft een heerlijke kipsaté met groenten gemaakt.

Inmiddels staan er alweer 6 campers en 3 zwerfhonden. Philipp en Steffi vertellen dat ze op een monteur wachten. De Landi doet het niet meer. Een plasticdop om de waterpomp af te sluiten is stuk. Op zich is het heel eenvoudig te maken. Philipp heeft 3 reservedoppen thuis en daar baalt hij van. Er zit als het goed is een Land Rover dealer in Meknes. De campingbaas heeft een monteur geregeld. 's Avonds spreken we de campingbaas. De volgende morgen gaat hij zelf iets zoeken wat erop past (hij had de monteur dus nog niet geregeld). De avond is mooi (het regent niet). We zien zelfs sterren.

Skoura (Amrhidil)-Ouzoud zondag

Wat een nacht. Er was de hele tijd een hond aan het blaffen vlakbij onze auto, maar we hadden gisteravond geen hond gezien. Vanmorgen was hij er. Heel fijn. Ik aai hem en prompt, pakt hij mijn been met zijn beide voorpoten en probeert hij te wippen. OPZOUTEN! Om 8.30 uur zitten we alweer in de auto. We rijden even door de rivierbedding naar Amrhidil (ook weer een oude kasbah van leem) en rijden dan verder richting Quarzatate. Er is vandaag Souk en willen heel graag inkopen doen. Iedereen gaat richting de souk dus we hebben de GPS niet nodig, volgen gewoon de massa mensen. We kopen veel fruit, groente, eieren, popcorn, kruiden, noten, rijst, pasta en zijn ongeveer 10 euro kwijt. Echt spotgoedkoop. Na de souk gaan we naar bikershome. Peter Buitelaar en Zinep organiseren offroad-tours door o.a. zuid Marokko. Martin wil dit graag 1 weekje doen (herfstvakantie). We worden hartelijk ontvangen. Er blijken 2 Engelsmannen bij Peter te zitten. Ze zijn gestrand met hun motor in Marokko. De ene vertelt dat hij uit Mauritanië kwam en dat er op de hoofdweg elke 40 km. een politiecheckpoint is. De politie belt naar de volgende post om te vertellen wie eraan komt. Dit is ook trouwens de enige weg die je nog mag nemen van de politie. Wanneer iemand niet op tijd aankomt schijnen de militairen meteen als mieren de woestijn uit te gaan kammen. Peter heeft hem gehaald uit de Zuid-Marokkaanse stad Dakhla.

Peter raadt ons af om via de hoofdweg naar Marrakech te gaan en laat ons een offroad piste op de kaart zien. Eerst naar Tasselmante en dan naar Demnate. We vertrekken pas om 12.30 uur en hebben nog een lange weg te gaan. Geen GPS-coördinaten, maar Peter verzekert ons dat we die niet nodig hebben. Via Quarzatate na 7 km. de piste op. Het is een leuke piste en zijn blij dat we weer niemand tegenkomen. We genieten volop van de natuur: grillige bergen in allerlei kleuren, zwart, rood, groen, geel en in de verte besneeuwde bergtoppen. Na een tijdje splitst de piste zich in drieën. We nemen duidelijk de verkeerde en eindigen bij een lemen huisje. De berbervrouw komt snel naar buiten en geeft zowel Martin als mij een kushand. Ze is heel enthousiast dat we bij haar huisje stoppen. We vragen haar de weg naar Demnate. Langs de kloof, door de rivier. Ze nodigt ons in gebrekkig Frans uit voor thee.

We zijn echte Hollanders: we hebben geen tijd, we willen nog voor het donker in Ouzoud zijn. We praten nog wat met haar en gaan terug naar de rivier. Wat is het toch een fantastisch land, aardige bevolking, prachtige natuur en veel cultuur. Na 2 uur komen we op de doorgaande weg. Iets minder ver dan we dachten. Dat is maar goed ook want deze deels geasfalteerde weg, is ook op sommige plaatsen helemaal weg. Grote kuilen, die vol met water staan. Onze oude RR doet het goed en voelt zich als een vis in het water. De route is prachtig, we zijn de enige. Aan het eind komen we een gehuurde Marokkaanse camper tegen met een Frans stel erin. We waarschuwen ze dat het nog een lange weg is, die moeilijk begaanbaar is met een camper. Ze bedanken ons en gaan bij een Auberge slapen. We passeren vlak voor Demnate de natuurlijke brug. Peter vertelde er al over. Je rijdt er zonder het te zien gewoon over heen. Maar wanneer je stopt en uitstapt zie je pas wat voor een natuurlijk wondertje dit is. De rivier komt onder de weg uit en heeft een enorme rots uitgeslepen die er prachtig uit ziet (stalactieten). Bij de afslag Cascade d‘Ouzoud is het donker, maar we hebben de GPS-coördinaten. Ongeveer 3 km. voor de camping doemt uit het niets ineens een wit Renaultje 4 op. Het wordt geduwd door 4 mannen. We stoppen om te helpen, maar we kunnen helaas niet helpen trekken: de remmen zijn kapot. Het is nog maar 1 KM. duwen, zeggen ze vrolijk. Ze bedanken ons en wij wensen ze veel succes. Om 19.00 uur arriveren we op Camping Zebra. We worden hartelijk ontvangen door de werknemers en naar een prachtige plek geleid. De camping ziet er heel mooi uit, veel terrassen met zitjes. Helaas is het sanitairblok nog niet klaar. Ze hebben een soort Afrikaanshutje als toilet (Frans hurk) er zit geen dak op en heeft geen deur, maar gordijn. Als het niet waait is dat prima, maar natuurlijk gaat het stormen en regenen. Ik zit met mijn broek op mijn hielen als het gordijn wegwaait (dat heb ik weer). 's Avonds praten we met de eigenaren (Renate en Paul) die 4 jaar geleden in Marokko zijn neergestreken. Ze organiseren nu rondreizen per 4x4 in het zuiden van Marokko. Ze hebben heel veel tegenslag gehad en hebben 2x op het punt gestaan om Marokko te verlaten. Het is namelijk erg moeilijk om een campingvergunning te krijgen in Ouzoud. Als Renate en Paul op trekking zijn dan gaat de camping dicht om problemen te voorkomen. Ze vinden het een uitdaging om de jongens te leren om op details te letten en zijn heel blij met hun vriendelijke staf. De jongens maken een heerlijk diner voor ons: tajine pomme (blokjes rundvlees met appel en kaneel). Als toetje krijgt Martin van Paul aardbeien yoghurt van de Marjanne.

Merzouga-Skoura

Om 7.30 uur zit ik alweer achter de laptop. Even de mail checken. TNT heeft net bij Owen een chocolade hart van Loesje bezorgd. Wat is het toch een leuk stel.

Om 9.30 uur breken we op en betalen we Ali. Hij geeft ons een kruidenbakje mee. Philipp en Steffi gaan heel stoer door de duinen, maar Mart heeft geen zin om weer te graven en neemt de normale weg. We rijden nog een stukje met elkaar op en dan gaan we opsplitsen wij gaan weer richting het westen. Quarzatate, bikershome en Marrakech staan nog op onze lijst en Steffi en Philipp willen graag naar de Tohdra- en de Dadesgorge. Als we door Rissanni komen staan er aan de linkerkant 12 Duitse campervans met nummers. We zijn zo blij dat we weer richting het noorden gaan. Vanmorgen heb ik hele mooie foto's van de Tohdragorge gezien en we willen deze gorge met onze eigen ogen zien. Het is erg toeristisch. Japanners in toeringcarbussen en een heleboel klimfanaten. Vooral Franse gaan loodrecht de kliffen op. We nemen afscheid van Philipp en Steffi en spreken af dat we elkaar weer de 16^de in Meknes zullen treffen. Wij gaan richting Skoura. In Tenehir vraagt Martin bij een bandenzaak of ze 5 nieuwe banden voor ons hebben. Philipp vertelde nl. dat ze veel goedkoper waren hier dan in Europa. Nee, dus! Ze vragen bijna 200 euro voor 1 band. Dat kan Albatros in IJmuiden veel goedkoper. In de schemer vinden we onze camping. Het waait heel hard. Achter het lemen sanitairblok vinden we een plekje waar het iets minder waait.