Zoals gewoonlijk de laatste 4? dagen regent het als we wakker worden. We trakteren Philipp en Steffi op ontbijt in het restaurant. Het is te nat om zelf wat te maken. Op de weg van Chefchaouen richting Tetouan en Ceuta vallen ons de vele Marokkaanse vlaggen en de schone straten op. We stoppen in Tetouan om te tanken en vragen het aan de man die ons helpt. De koning komt met zijn familie op bezoek en doet de zelfde route als wij nu rijden. Daarom ziet alles er zo schoon uit en wemelt het werkelijk van de politie en militairen. Vlak bij Ceuta geen vlaggen meer en weer rommel op de straat. Hier komt de koning dus duidelijk niet. We rijden het douanegebied in. Het is opvallend rustig. Normaal staan hier enorme rijen met mensen en auto's, maar nu ziet het er wat vreemd rustig uit. De mannetjes die je komen helpen met de formaliteiten hebben ook al zo een haast. We begrijpen niet wat ze nu willen. Wel, geen formulier invullen. Wel, niet naar de loketjes. Dan komt de aap uit de mouw. De grens gaat tijdelijk dicht. Ze zeggen dat het met de komst van de koning te maken heeft. Snel regelen we alles en zijn in record tempo in Ceuta. Steffi en Philipp regelen een ticket langs de kant van de weg bij een van de vele kleine kantoortjes. Amy krijgt een sms-je van Anja, die had uitgerekend dat we nu in Spanje zouden moeten zitten. Het duurde iets langer, want... we zijn naar de Marokkaanse pizzahut geweest. Amy smst naar Anja dat we op Spaans grondgebied zijn en dat ze kan bellen. Heel raar na ruim 3 weken weer contact met het thuisfront en de stemmen van Anja en Owen te horen. Inmiddels hebben Philipp en Steffi hun ticket geregeld en we rijden meteen door naar het haventerrein. Er staat een dikke Mercedes met een Marokkaanse familie en heel veel spullen, zijn achteras ligt bijna op de grond. Ze hebben iets niet goed gedaan met hun ticket voor de boot en moeten dus bijbetalen. Het duurt nogal lang allemaal. Als we horen dat de boot al over 5 minuten vertrekt, begint Martin maar weer even hard te toeteren. Dit heeft succes. De dame die in het hokje zit, kijkt naar buiten en ziet dat er een aantal auto's staat te wachten. Meteen moet de dikke Mercedes opzij en kunnen wij erdoor. Snel nog een paar controles en we zijn net op tijd op de boot. De zee is een beetje ruw, maar we zijn blij dat de ferry gaat. In Tarifa schijnt de zon. YES! We maken een heerlijke lange strandwandeling, zonder dat we gehasseld worden. Alle 5 genieten we! Kadse is een beetje ziek, waarschijnlijk heeft hij in Ouezzanne iets gevonden en opgegeten. Mart maakt samen met Steffi een heerlijke pasta met de laatste Marokkaanse groenten. Morgen eindelijk Anja en Owen!!