12 februari Merzouga (na 15 dagen weer internet)

Vanmorgen wakker geworden van de moskeeën. Pff wat is dat toch vroeg. Daarna weer in slaap gevallen en gedroomd. Gisteravond hadden we met zijn 4-en erover dat als er nog een camper komt dat we dan zouden vluchten. Nou dat heb ik geweten. In mijn ochtenddroom stonden we 's middags om een uur of 4 rustig met elkaar te praten, Terwijl we lekker aan het kletsen zijn komt de ene na de andere camper het terrein op rijden. Als klap op de vuurpijl komen er ook nog eens 3 grote touringcarbussen vol met Fanfaremensen de camping op rijden. Ik zie de instrumenten in de bus. Gelukkig word ik wakker....

Vanmorgen is het een beetje bewolkt, dus geen zin om de duinen op te gaan om de zonsopgang te zien. Ik ga lekker douchen, eindelijk weer warm water na 12 dagen. Als ik de kraan uitdraai, blijft de koude kraan een beetje druppelen. Ik geef de koude kraan nog een flinke draai en krak: stuk. Het koude water vliegt alle kanten op. Shit! Snel aankleden en hulp halen. Dat ben ik weer hoor. Ali vindt het niet erg (hoop ik tenminste). Morgen weg: dan gaan we richting de Draa vallei en Quarzazate, daarna na Marrakesh, Fes en Mehknes. Nog 6 nachten. We hopen straks alles op internet te kunnen zetten. Ali heeft Wifi. Vanaf Zuid-Spanje is het niet meer gelukt. Vaak zeggen ze dat ze internet hebben, maar dan is de verbinding heel slecht. Wat ze hier wel heel goed hebben, is het bereik met je mobiele telefoon. Gewoon vanaf de top van Erg Chebbi kun je een sms-je versturen. Wonderlijk. Ik ben de hele middag bezig met internet en de foto's. 's Avonds klimmen we nog 1 keer de hoogste duintop op en genieten we van een fantastisch uitzicht. We hebben geen zin om op de zonsondergang te wachten. Het ziet er bewolkt uit. Halverwege de duin worden we getrakteerd op een schitterend avondrood. De Kalia en de brochettes met frites zijn inmiddels klaar en we gaan naar Ali's restaurant. Deze avond zitten er meer mensen en na afloop geven de jongens van de camping een fantastisch trommelconcert. Ze zijn erg snel. Wat is de hemel toch mooi vol met sterren.

11+12 februari Merzouga

Merzouga

Pff. Wat een nacht. Vrachtwagens, Allah 6x en volgens mij een kameel vlakbij onze tent (het kan Martin ook zijn J). Terwijl ik 's morgens zit te typen komt er een karavaan met Italiaanse toeristen op kamelenvoorbij. Even later 2 Italianen zonder kamelen. Het lijkt alsof ze 10 dagen zonder water in de woestijn zijn geweest. Het ziet er erg komisch uit. Het blijkt dat ze er niet meer op konden zitten, dat dachten we al te zien aan de manier waarop ze liepen.... We pakken de boel in en gaan een korte route doen. Richting een versteende koraalrif waar je de fossielen gewoon van de grond kan rapen. Eerst een stukje piste om af te snijden en dan op zoek. Amy heeft een hele berg kleine stenen mee met allerlei schelpen erin.

We gaan verder naar Erfoud en tanken, gaan daarna door naar Rinsanni en stoppen nog even bij een kleine werkplaats waar een man fossielen verkoopt. Het is allemaal te mooi om te laten liggen. We kopen wat schitterende dingen en gaan weer op weg. Stoppen nog even bij een slager die grote stukken vlees vol met vliegen heeft hangen. De televisie staat ook aan en Martin vraagt of het de Africa Cup is en wie er gewonnen heeft. Het blijkt dat Egypte van Nigeria heeft gewonnen. Philipp bestelt een kilo vlees en de slager haalt dat gelukkig uit een kleine koelcel. De magen van bleekscheten kunnen natuurlijk geen vlees verdragen dat al uren in de zon met vliegen heeft gehangen. Wij (Steffi en ik) willen eigenlijk geen vlees, maar Philipp garandeert als het 2 uur kookt, is alles dood en het vlees voor ons goed. Het vet geeft hij aan Quatdze. Een ontzettende lieve oude hond (een kruising tussen een zwarte labrador en nog iets). Hij komt ons elke morgen heel blij begroeten en je kan hem even lekker knuffelen. Daarna terug naar ons kamp, direct aan de duinen. Ik poets lekker mijn stenen (fossielen) en stal ze daarna op onze tafel uit. Als je stopt op een piste of in een dorpje, dan komen er gelijk Marokkanen op je af die vragen: do you want to see my fossils? Nu kan ik dat eindelijk ook terug zeggen. Ali de eigenaar van de camping komt langs en vraagt of hij ons reisverslag mag zien. Het is in het Nederlands dus hij heeft er weinig aan. De computer staat op de startpagina en ik laat hem trots de vakantiefoto van Owen zien. Hij vindt Owen op een Berberjongen lijken door zijn lange haar.Martin maakt 's avonds een salade en rijst en Philipp maakt een heerlijke pan met stoofvlees en dadels.

12 februari Merzouga

Vanmorgen wakker geworden van de moskeeën. Pff wat is dat toch vroeg. Daarna weer in slaap gevallen en gedroomd. Gisteravond hadden we met zijn 4-en erover dat als er nog een campervan komt dat we dan zouden vluchten. Nou dat heb ik geweten. In mijn ochtenddroom stonden we 's middags om een uur of 4 rustig met elkaar te praten, Terwijl We lekker aan het kletsen zijn komt de ene na de andere campervan het terrein op rijden. Als klap op de vuurpijl komen er ook nog eens 3 grote touringcarbussen vol met Fanfaremensen de camping op rijden. Ik zie de instrumenten in de bus. Gelukkig word ik wakker....

Vanmorgen is het een beetje bewolkt, dus geen zin om de duinen op te gaan om de zonsopgang te zien. Morgen weg: dan gaan we richting de Draa vallei en Quarzazate, daarna na Marrakesh, Fes en Mehknes. Nog 6 nachten. We hopen straks alles op internet te kunnen zetten. Ali heeft Wifi. Vanaf Zuid-Spanje is het niet meer gelukt. Vaak zeggen ze dat ze internet hebben, maar dan is de verbinding heel slecht. Wat ze hier wel heel goed hebben, is het bereik met je mobiele telefoon. Gewoon vanaf de top van Erg Chebbi kun je een sms-je versturen. Wonderlijk.

Erg Chebbi-Merzouga

Heerlijk geslapen. Vandaag naar de bewoonde wereld. Er komt in de verte een Nomade moeder met haar zoon aan. Op een afstand stalt hij zijn spulletjes uit. Het is eigenlijk allemaal troep, maar hij heeft een fantastische steen met kristallen erin. Ik wil hem graag kopen, maar hij vraagt 80 dirham (8 euro). Voor Nederlandse begrippen is dat niks, maar je moet onderhandelen. Uiteindelijk kopen we het ei voor 40 dirham en 1 banaan, 3 citroenen, 1 mandarijn en 1 sinaasappel. Het is voor de Nomaden erg moeilijk om aan vers fruit te komen.

We maken de piste af en komen in Merzouga, waar we een cultuurshock krijgen van alle campingbordjes langs de weg. Philipp en Steffi leiden ons naar een rustige camping aan de rand van de duinen, waar we onthaald worden door Ali (de eigenaar) met heerlijk thee.

In de namiddag gaan we weer omhoog en ik krijg al de kriebels. Ik hoop niet dat het weer zo zwaar wordt. Neee dus. Ik ben als 2^de boven. Philip dartelt als een jonge gazelle met zijn hond omhoog. Hij is de jongste 34, Steffi is 38 rookt en doet het ook wat rustiger aan. Het is echt de moeite waard. Wat een uitzicht. We zien waar we de vorige avond geslapen hebben. De kamelen van Ali vertrekken met 4 toeristen de duinen in.

's Avonds eten we met zijn 4-en couscous met kip.

Hassi Fougani- Erg Chebbi bivak

's Morgens vroeg krijgen we alweer thee van Mohammed en hij geeft ons een alle vier een schitterend stenen ei. Als ik vertel dat Owen dit heel mooi vindt, gaat hij een nog mooiere voor Owen halen. Uiteindelijk vertrekken we en geven we hem een t-shirt. Deze kan hij weer in het dorp verkopen. We kijken onze ogen uit en komen steeds dichter bij Erg Chebbi en de bewoonde wereld. Het was de afgelopen dagen heerlijk stil. Totaal geen geluiden 's nachts: geen Allah, geen vechtende honden of gillende ezels. Tegen 12.00 uur maakt Philipp een heerlijk bieten salade, die we in de schaduw van een van de weinige bomen opeten. We komen aan het einde van de piste, maar zijn nog niet toe aan de bewoonde wereld . We nemen een andere piste rondom Erg Chebbi. We gaan lekker door de duinen in low gear. Bij erg mul zand komt ons baasje vast te zitten en stinkt. De koppelingsplaten.... De Landi van Philipp en Steffi gaat er moeiteloos door heen. Gelukkig kunnen we de achterwielen uitgraven en doet de RR het nog. De dieseltank lekt nog wel steeds...

We maken bivak bij een hele oude boom en eten 's avonds bij een kampvuur macaroni met een heerlijk saus van Philipp. We hebben veel lol en gaan voor ons doen erg laat naar bed (20.50 uur).

Zagora-Hassi Fougani

's Morgens staat Martin te praten met een Italiaans stel. Zij zijn gisteren van de piste afgekomen die wij vandaag gaan doen. Het was te doen, maar er lag nog aardig wat water.

Uiteindelijk besluiten Mark en Tanya om 50 km. met ons mee te gaan op 1 motor. Met zijn 6-en vertrekken we. Het landschap is zo ontzettend mooi en afwisselend. Mark geniet met volle teugen en wij natuurlijk ook. Na 75 km. draaien Mark en Tanya om. Ze hebben geen GPS en zelfs voor ons is het moeilijk met GPS om de route te vinden. We hebben het wel makkelijk we volgen Philipp en zien zo elke kuil. De piste is niet zo zwaar als die van Foum Zguid, maar we raken wel een paar keer de weg kwijt. Uiteindelijk blijken we 7km. noordelijker te rijden. We stoppen om 16.00 uur op een van de mooiste plekken. Aan de ene kant een hoge bergkam en aan de andere kant zeer hoge duinen. Er is zelf een kleine camping. De eigenaar is 27 en heet Mohammed. Hij overspoelt ons met thee en nadat we wat gegeten hebben, klimmen we de duinen op. Ik ga 10 x dood. Pff wat is dat ontzettend zwaar. Mohammed maant ons tot snelheid Jala Jala. Hij kan beter een touw voor me uitgooien. We zien de zonsondergang op een zeer hoge duintop met uitzicht op Algerije. Wauw het was de inspanning meer dan waard. We hollen als gekken naar beneden en moeten oppassen dat we niet over de kop slaan.

M'Hamid-Zagora

Redelijk vroeg wakker want vandaag is de dag: de piste op vlak langs de Algerijnse grens. We zijn allebei zeer benieuwd wat we tegen komen. Eerst moeten we nog 100 km. naar Zagora, want Philipp had gehoord dat het heel dicht bij de grens bij M'Hamid een smokkelroute loopt en dat er dan een kans is dat je ontvoerd wordt door de smokkelaars en die verkopen je dan weer door aan Al Qaida. In Zagora is Shouk (een grote lokale markt met van alles veel groente kruiden en andere lekkere dingen). Philipp en Steffi moeten ook nog naar een bank en wij willen graag vol met diesel zitten voordat we de piste op gaan. Onderweg komen we een schitterende Marokkaanse 4x4 tegen. Volledig uitgerust om reparaties uit te voeren. Ze houden ons aan en willen onze auto's checken. Dat is niet nodig. Ze blijven ons volgen en hasselen ons een beetje. Bij het tankstation duikt er een onder onze auto en kijkt zorgelijk. De dieseltank lekt. Balen. Oké dan toch maar met ze mee naar de garage. Eigenlijk willen we dat helemaal niet. We vinden ze lastig en opdringerig. Uiteindelijk is het maar goed ook. In de garage blijkt onze waterpomp te barsten. En als die het begeeft dan kan de hele pomp door de radiateur vliegen. Tjaa dan zit je echt vast op de piste. De chef van de garage kan een spiksplinternieuwe pomp voor 2500 dirham regelen. Zijn vader, die heeft vrienden in het leger, kan dit regelen, dan is de pomp er over 3 uur en dan duurt het nog 1,5 uur om alles in te bouwen. We vinden dat het te lang gaat duren en de prijs te hoog voor ons oude baasje. Gelukkig staat er nog een andere Landrover motor met een goede waterpomp en voor 1500 dirham wordt de pomp ingebouwd en het lek in de dieseltank een beetje dichtgesmeerd. Ondertussen laat Philipp ook iets aan zijn auto reparen. De garage ziet er trouwens heel mooi en schoon uit en er hangen allerlei foto's van de Dakar-rally met de chef van de garage. Bij de garage komen we een ander Duitsstel tegen Mark en Tanya. Zij zijn hier 2 weken en rijden rond in een campervan van een vriend met 3 motoren erin. Het is hun eerste keer hier en ze hebben een cultuurshock. Een van de motoren is stuk. De Landrover is inmiddels klaar en ik ga samen met Steffi en Philipp naar de Shouk. Deze is echt heel groot. Fantastisch. We doen heel veel inkopen en gaan terug naar de garage. Daar is onze RR ook bijna klaar met ons laatste geld kunnen we nog net de reparatie betalen. Bijna overal waar we komen, zijn er kinderen die vragen om een ‘bonbon' of een ‘stylo'. Heel vervelend, maar begrijpelijk. De mensen van de campervans gooien vaak zonder te stoppen wat uit hun raam.

We gaan naar de camping van Mark en Tanya en eten 's avonds met z'n allen.

M'Hamid

Ojee. De linker voorband is leeg. Waarschijnlijk door de hele grote steen die Martin niet zag. Het blijkt het ventiel te zijn en Martin gaat om 16.00 uur met de jongen van de receptie richting een garage. Het duurt wel heel lang en ik besluit met Steffi en Philipp vast naar het dorp te gaan om te kijken waar Martin blijft en om alvast wat inkopen te doen voor de volgende dag. De tocht over de piste zal waarschijnlijk 2 tot 3 dagen duren. Terwijl we langs de natte Draa lopen (in de Franse gids staat dat er nooit water in de rivier staat) krijg ik een sms-je. De linker schokbreker is ook stuk. Tjaa, dat krijg je als je zo;n oud baasje (27 jr) meeneemt op een zeer slechte piste. Ik koop 3 kg groente en fruit voor 1,40 euro en we gaan terug naar de camping. Martin komt net met het schemer terug en is erg blij. De reparatie kostte 50 euro, daarvoor heeft hij een gasgevulde Toyota schokbreker en is de band weer heel (er bleek nog een binnenband in te zitten). Hij heeft wel onderhandeld. De Marokkaan van garage Dakar (een hele grote vent, de meeste zijn niet groter dan ik) vroeg eerst 200 euro waar zijn vrienden bij waren, maar buiten schreef hij 500 dirham op de auto. Op de weg ernaartoe was er een demonstratie bij een groot hotel en heel veel politie. De jongen van receptie vond het echt niet leuk om zoveel politie te zien. Hij werd zelfs behoorlijk zenuwachtig. De Toureg in het dorp waar de jongen aan vroeg waar een goede garage was, zei al als je wordt aangehouden dan is het een vriend en geen gids! 's Avonds maakt Philipp een heerlijk maal. Hij is echt een onwijs goede kok (zij hebben een restaurant in Noord-Duitsland aan de kust).

Foum Zaguid - M'Hamid

Na een wat onrustige nacht (de Fransen komen laat terug en moeten midden in de nacht er ook nog uit omdat een van hun drie honden in hun bed heeft gescheten. Martin doet de gebruikelijke ronde aan de auto. Controle van de olie e.d. Voor de zekerheid ook maar even de diff olie contoleren en bijvullen. Zelfs de swivelballs krijgen een halve portie extra olie. Alles moet perfect zijn als we de woestijn intrekken. Terwijl Martin bezig is, komt de Duitser Philip even navragen of we problemen hebben. Gewoon controle voordat we de piste opgaan. Philip, Steffi en hond Quatdze (12 jr) blijken de piste ook te willen doen met hun 110 en we besluiten dat het altijd beter is om dit samen te doen. Het is een piste die langs de grens met Algerije gaat. We nemen de meest noordelijke route want door alle regen zal het wel moeilijk zijn. Lac Iriqi zal waarschijnlijk onder water gelopen zijn. Dit is een zoutmeer dat normaal altijd droog staat en waar je heerlijk hard op kunt rijden. Maar nu met alle regen die vanuit de bergen het lage gebied instroomt, zijn veel van zulke droge gebieden heel erg moeilijk begaanbaar. De ondergrond wordt een soort drijfzand. We moeten echt onze eigen route zoeken. Het eerste gedeelte is vol met rotsen en de range rover heeft het zwaar te verduren. Wanneer het wat zachter wordt komen we bij een kleine grenspost. Een lief oud mannetje in een smoezelig uniform wil onze papieren zien en zegt dat we links moeten houden ' à gauche, sur le montagne!!. Er staat een Marokkaanse auto verderop vast. Wij nemen een grote bocht erom heen en duwen de auto uit de modder. Ze zijn heel blij, want veel verkeer komt er nu niet langs. De hele noordelijke route ligt 2 km zuidelijker dan wij nu doen! Hierdoor moeten we echt onze eigen route en piste maken. We komen wel telkens sporen tegen maar je hebt geen idee waar ze vandaan komen en naar toe gaan. We doen het echt op de GPS en proberen zo van het ene punt naar het ander te komen. Het is een hele ervaring om zo je weg te vinden. En daar bovenop komen nog een keer de vele indrukken die het landschap op je maken. De foto's zeggen meer dan ik hier over dit landschap kan vertellen. Dit is ook de reden dat ik zo graag met Amy een keer naar de woestijn wilde gaan. Je moet het echt zelf ervaren om er een indruk van te krijgen. Wanneer de route goed zou zijn, is het in een uur of 3 tot 4 te doen. Wij doen er meer dan 6 uur over. Maar hebben een heerlijk moe en voldaan gevoel wanneer we aankomen in M'Hamid. Philipp (de Duitser in de 110) weet een leuke plek om te slapen en we volgen ze naar de camping/auberge Oasis. We eten samen een tagine en bespreken de dag en plannen de volgende dagen. Steffi en Philipp We besluiten samen op te rijden omdat we nog meer pistes willen doen. Naar bed en een rustdag morgen.