Na een wat onrustige nacht (de Fransen komen laat terug en moeten midden in de nacht er ook nog uit omdat een van hun drie honden in hun bed heeft gescheten. Martin doet de gebruikelijke ronde aan de auto. Controle van de olie e.d. Voor de zekerheid ook maar even de diff olie contoleren en bijvullen. Zelfs de swivelballs krijgen een halve portie extra olie. Alles moet perfect zijn als we de woestijn intrekken. Terwijl Martin bezig is, komt de Duitser Philip even navragen of we problemen hebben. Gewoon controle voordat we de piste opgaan. Philip, Steffi en hond Quatdze (12 jr) blijken de piste ook te willen doen met hun 110 en we besluiten dat het altijd beter is om dit samen te doen. Het is een piste die langs de grens met Algerije gaat. We nemen de meest noordelijke route want door alle regen zal het wel moeilijk zijn. Lac Iriqi zal waarschijnlijk onder water gelopen zijn. Dit is een zoutmeer dat normaal altijd droog staat en waar je heerlijk hard op kunt rijden. Maar nu met alle regen die vanuit de bergen het lage gebied instroomt, zijn veel van zulke droge gebieden heel erg moeilijk begaanbaar. De ondergrond wordt een soort drijfzand. We moeten echt onze eigen route zoeken. Het eerste gedeelte is vol met rotsen en de range rover heeft het zwaar te verduren. Wanneer het wat zachter wordt komen we bij een kleine grenspost. Een lief oud mannetje in een smoezelig uniform wil onze papieren zien en zegt dat we links moeten houden ' à gauche, sur le montagne!!. Er staat een Marokkaanse auto verderop vast. Wij nemen een grote bocht erom heen en duwen de auto uit de modder. Ze zijn heel blij, want veel verkeer komt er nu niet langs. De hele noordelijke route ligt 2 km zuidelijker dan wij nu doen! Hierdoor moeten we echt onze eigen route en piste maken. We komen wel telkens sporen tegen maar je hebt geen idee waar ze vandaan komen en naar toe gaan. We doen het echt op de GPS en proberen zo van het ene punt naar het ander te komen. Het is een hele ervaring om zo je weg te vinden. En daar bovenop komen nog een keer de vele indrukken die het landschap op je maken. De foto's zeggen meer dan ik hier over dit landschap kan vertellen. Dit is ook de reden dat ik zo graag met Amy een keer naar de woestijn wilde gaan. Je moet het echt zelf ervaren om er een indruk van te krijgen. Wanneer de route goed zou zijn, is het in een uur of 3 tot 4 te doen. Wij doen er meer dan 6 uur over. Maar hebben een heerlijk moe en voldaan gevoel wanneer we aankomen in M'Hamid. Philipp (de Duitser in de 110) weet een leuke plek om te slapen en we volgen ze naar de camping/auberge Oasis. We eten samen een tagine en bespreken de dag en plannen de volgende dagen. Steffi en Philipp We besluiten samen op te rijden omdat we nog meer pistes willen doen. Naar bed en een rustdag morgen.