Vroeg op weg net achter de horde Italiaanse campers. De jongens van de receptie vragen nog of we geen kinderen hebben. Jawel een zoon van 8 jaar, die we bij opa en oma hebben achtergelaten. Amy krijgt tranen in haar ogen en de jongens verexcuseren zich.

Snel op weg naar de hoofdstad Rabat en de oude medina. Tjonge wat wordt er veel onroerend goed ontwikkeld in Marokko. Hele luxe appartementen en een schitterende boulevard. De mensen zijn hier ook iets liberaler. Er zijn minder vrouwen gesluierd. We gaan op pad in de kleine medina. Het ziet er schoon uit en de huisjes zijn allemaal wit met een blauwe onderkant. We kopen er een kaart voor Owen en Martin ziet een kapper waar hij zich voor 1 euro laat scheren (hij is nog nooit zo glad geweest). Op een klein terras met uitzicht op de oude stad laten we ons verwennen: een heerlijke kop zoete muntthee met mierzoete lekkernijen. We halen de auto op en zakken verder af naar het zuiden. We komen langs sloppenwijken en vlak ernaast staat dan een schitterend appartementencomplex.Het verschil tussen arm en rijk is hier erg groot. In de dorpjes zien we weinig vrouwen op straat. De mannen zie je overal rondhangen en zelfs in de kleinste dorpjes lopen jongens in modieuze spijkerbroeken. De dorpjes doen me denken aan Indonesië. Alles gebeurt in kleine winkeltjes (2,5mx2,5m) fietsenzaak, bandenzaak, garage (olie loopt letterlijk vanuit de winkel op straat). Bij elk dorp is er een politiecontrolepost. Tot nu toe mogen we iedere keer doorrijden. Er wordt ook zeer veel op snelheid gecontroleerd. We rijden in zuidelijke richting langs de kust en verbazen ons over de enorme grote mooie huizen die hier worden gebouwd. We vinden een camping vlakbij de stad Safi. Na ons komen 2 Italiaanse campers aan, die gaan helemaal naar Dahkla. Mart snapt er niks van, want er is daar helemaal niks. Je doet die stad allen aan als je wilt surfen of als je naar Mauritanië wilt en dat kan helaas nog steeds niet.